ئه و روزگاره ی من توم خوش ئه ویست شیت بووم شیت روزگاریک بوو ده مه ویست هه ر تو بکه م به خوشه ویست وه ک باله ندیک که له لانه ی خوی بیزار ده بیت وه ک رووباریک که له لانه ی خوی بیزار ده بیت بیزارم لیت بیزارم لیت بیزار.....

سلام آسو هستم فقط خواستم بگم گناه تو هیچوقت قابل بخشش نیست!

سلام گولم می خوام یه چیزی رو بهت اعتراف کنم .خیلی خودم را زیر و رو کردم تا فهمیدم

چرا رنج می کشم .دختر خوبی بودی اما هیچ احساس نزدیکی وصمیمیتی نسبت به من نداشتی .

 انگار من هم یکی از بی شمار دوستانت بودم نه دلت برام تنگ می شد نه برام وقت

می گذاشتی .در حالی که من به دنبال عشق می گشتم . یک جمله گرم می توانست دل پرتلاطم و

 منتظرم را ارام کند ولی .......عین یک کوه یخی سرد بودی . از نظر تو ادم ها ازدواج

می کردند چون باید ازدواج کنند  درک نمی کردی چیزی ورای فرمان های بیرونی وجود دارد

وان شعله مقدس عشق است که دنیا را گرم و زیبا نگه می دارد. خیلی سعی کردم دنیاها یمان را

به هم نزدیک کنیم اما نشد . دیدم  که نمی توانم یک عمر با دختری ماشینی زندگی کنم دختری که

 بسیاری از ویژگی هایش را دوست داشتم اما با مهمترین و پنهان ترینش نمی توانستم کنار بیام .

 به هم این خاطر خواستم تا دوستی مان را تمام شده تلقی کنی.

در این مدت خیلی دنبال جایگزینی  گشته ام اما انگار دلم دیگر نمی تواند برای هیچ کس بتپد.

شایدم دلم مثل دل تو  یخی شده........ اسو این یکی از دلیلم بود و دلیل دیگشو خودت خوب

می دونی همون دوستم که بهت زنگ زد................دلم شکست. خورد شدم  .

دلیل دیگش بیماریم بود گولم که تو هیچ وقت باور نکردی

ولی از ته قلب هنوز دوستت دارم و به فکرت هستم همیشه و همه جا و امیداوارم هیشه شاد

باشی گلم .

اگه ازم بیزاری بهت حق می دم ولی تو هم یه کم به من حق بده و منو درک می کردی

قسم به اون روزهای بارانی هنوز دوستت دارم ولی ای کاش .............

همیشه با منی ای نیمه جدا از من

بریده با زبانم چه ناروا گفتم

تو نیمه نیستی ای جان. تمام من هستی

اگر به قهر نگیرد ترا خدا از من

چگونه بی تو توانم زیست ؟

چگونه بی تو توانم ماند؟

چگونه بی تو سخن بر زبان توانم  راند ؟

غروبگاهان که در کوچه های خلوت شهر

که بو پیچک هذیان عاشقی می گفت

تو در کنار من اهسته راه می رفتی

روزی که باران در کوچه ها فرو می ریخت

تو می رسیدی و باران موی تو بر دوش

زموی خیس تو عطری غریب برمی خواست

من از قفس عطر غریب او  مدهوش

در ان خیابان روزهای برف ی زمستان

صدای پای تو و پای من طنین می بست

نسیم بوسه ما را به اسمان مبرد

زمن مپرس که ایا زمان چگونه گذشت

که من حساب شب و روز را نمی دانم

من از تو یک تپش دل جدا نمی مانم

من از تو دل نمی توانم کند

اگر می توانستم  مجازاتت کنم

از تو میخواستم,به اندازه ی که تو را دوست دارم

مرا دوست داشته باشی

تقدیم به تو

وقتي تو را مي بينم گوئي كه دوباره متولد ميشوم
وقتي به چشمانت نگاه مي كنم انگار كه تمام دنيا را بمن داده اند

وقتي كه تو را مي بينم آتشي بر جانم ميافتد
وقتي تو را مي بينم قلبم مي سوزد

وقتي تو را مي بينم ... زنده مي شوم
وقتي تو را مي بينم تمام روزهاي گذشته در نظرم مجسم مي شوند

گلم خاموش نباش و حرفي بزن عزيزم خاموش نباش و حرف بزن
از عشق و درد و دلت براي عاشقت صحبت كن

امروز بی حضور تو فردا نمی شود

اگه يه روز سرت رو شونه کسی باشه به کی بگم دارم می ميرم.

اگه يه روز نگات تو نگاه کسی باشه به کی بگم که خورشيدمو گرفتن.

اگه من با تو نباشم به کی بگم که نهايت عجزم.به کی بگم همه عشق من نصيب کسی ديگه هستش وکمرم داره ميشکنه.

اما چه شب ها که آن را از عشق بوسیده بودم

پرانه ات خواهم ماند

از ساغر لبهایت می نوش شوم

چون شرم میان من تو باطل شد

آنقدر ببوسمت که مدهوش شوم

    دوستت دارم

تقدیم به عشقم آسو

دنیا سبز دوستیا یه دنیای بی خزونه آگه باغبون دلامون دریچه ها

رو روی هجوم تردید ها ببنده...

ما برای به یاد هم بودن به چند خط نوشته یه شاخه گل یه

عکس یادگاری وخیلی چیزای دیگه احتیاج نداریم  برای

این که منو تو باهم باشیم تنها یه خاطره می تونه خاطره ساز

دوستیهای ابدیمون باشه.خاطره کوچیکی از هم با هم بودنهامون

.حالا دیگه دوام دوستیمون دست خودمونه به این که چقدر

نسبت به هم صادقیم...بی ریا...وبا ایمان...از خوشحالی دلم دیگر

نمی تونم بنویسم ونمی خواد در این چهار دیواری اتاقم باشم

وباید به سوی تو بیام ..........

         دوستت دارم.....باور کن....

                                    دوستت دارم آسو

            دوستت دارم های تو امید موندن می ده

                                       تقدیم به کسی که عاشقانه دوستش دارم 

اگه نگام گم مي شه تو شهر چشات منو ببخش ....

منو ببخش اگه شبا ستاره ها رو مي شمرم .....

اگه همش پيش همه بهت مي گم دوست دارم .....

منو ببخش اگه برات سبد سبد گل مي چينم .......

منو ببخش اگه شبا فقط تو رو خواب مي بينم .......

 منو ببخش اگه تو رو مي سپرمت دست خدا .......

 اگه پيش غريبه ها به جاي تو مي گم شما .......

منو ببخش اگه واسه چشماي تو خيلي كمم ......

 تو يه فرشته اي و من خيلي باشم،يه آدمم ......

 منو ببخش اگه فقط مي خام بشي مال خودم ......

. ببخش اگه كمم ولي زيادي عاشقت شدم

                                                                     تقدیم به تنها گلم آسو

از بالا به طرف پايين

خزاني برگي زرد را ريخت

شاخه‌اي خشكيده آن را از آب گرفت و

در آغوشش افتاد

شرمي برگ زرد را فرا گرفت

شاخه‌ي خشك نگاهش کرد.. بازش شناخت

به او گفت: مي‌شناسيدم؟!

تو دخترْ همسايه شاخه‌اي از محله‌ي خودمان بودي

خدايا! آن زمان چقدر زيبا بودي، نزديكي‌هاي غروب

با لباس سبز رنگت بر ايوان مي‌ايستادي

پسرْ برگهاي آنجا را شيداي خود مي‌كردي!

يادت هست چند بار پروانه را براي يك بوس فرستادم

هرگز نفرستادي! يادت هست؟!

و اينك در آغوشم افتاده‌اي.. امّا افسوس

پس از چه؟ من شاخه مردي‌ام پيرمرد

تو هم برگ زني‌اي پيرزن

«موجي شانه‌اي انداخت و

نزديك بود هر دو غرق شوند»

شاخه‌ي خشك به نفس نفس افتاد

آهي بلند كشيد و

اين بار گفت:

زمانه!.. چه بگوييم؟!

تو را به خدا حسرتي‌ست در قلبم و نگذار با خود به زير آب ببرم

براي آخرين بار آن بوس را به من ده

پيش از آنكه باهم هر دو غرق شويم!

عشق فرشته

     فرشته روبروي خــــدا ايستاده بود ، خــــدا او را از عاشق شدن بر حذر داشته است :

 " تو نمي تواني عاشق شوي ؟  خودت يک بار تجربه کردي! آنها ( انسانها )دیگر هيچگاه عاشق

  نميشوند ... عشقشان از روي رياست..."

فرشته با چشمان پرسشگر خـــــدا را نگريست ؛ در برابر خـــــدا گويي قدرت کلام از او گرفته ميشد .

خـــــدا راز نگاهش را فهميد...

 " بله! من خودم قدرت عشق را از فرشته ها گرفتم و درقلب انسانها جاي دادم، ولي نميدانم چه بر سر  آنها آمده که عشق را فراموش کرده اند .... دوست داشتن آنها با ريا همراه شده است..."

خــــدا آنقدر عصباني بود که فرشته يک لحظه فراموش کرد ؛  "او مهربانترين مهربانان است.... "

خود را به خدا رساند...با همان شوري که در تمام فرشتگان وجود دارد ، چشم در چشم خــــدا دوخت ، دستانش رابه نشانه التماس در هم گره کرد:

خواهش مي کنم !!

خــــدا چند لحظه به چشمانش خيره شد و بدون حرفي رفت........لحظه ديدار نزيک بود ... بايد خــــدا را راضي ميکرد...

نامه اي به خــــدا نوشت :

« بنام تو»

خداي خوب ومهربانم !

اي خالق زيبايي ها !

اي مظهر عشق... !

ميدانم همه آنچه مي گويي ، تمام نگراني هايت براي من است؛

ولي براي همين يکبارو آخرين بار....

مرا ببخش.                                                         دوستت دارم

                                                       فرشـــتــه ي تــو....

آماده رفتن شد . آن کوچه هميشگي ... آن کوچه را دوست داشت و آن درخت بید و آن دیوار کاه گلی را...مثل همیشه زودتر رسیده بود.

اول به بید مجنون سلام داد ، بید هم با تکان دادن شاخه هایش جوابش را داد . سپس کنار دیوار کاه گل رفت که همیشه با معشوقش به آن تکیه می داد ، با دیوار هم احوالپرسی کرد.

زیر لب زمزمه می کرد:

من اینجا چشم در راه توام**** من اینجا چشم در راه توام !!

سایه ای دید ؛ در این ساعت تنها معشوقش میتوانست باشد ، ادامه داد:

من اینجا چشم در راه توام،ناگاه

تورا از دور می بینم که می آیی***ورا از دور می بینم که می خندی***سراپا چشم خواهم شد ***

آری ! او بود ، معشوق فرشته .... دستانش را به سویش دراز کرد . معشوق زمینی دستانش را گرفت.فرشته با همه وجود به او لبخند زد.ناگهان یادحرف خــدا افتاد :« عشق زمینی به ریا آلوده است! »

خودش نیز یکبار تجربه کرده بود ؛ چقدر سختی کشیده تا توانست از آن عشق دل بکند...دلش شکست . چشمانی که تا چند لحظه پیش می خندید به ناگاه افسرده و غمگین شد.

معشوقش فهمید . کنار بید مجنون رفت... بید زمزمه ای در گوشش کرد.فرشته سر بر سینه دیوار کاه گل داشت و آرام آرم می گریست. معشوقش خود را به او رساند ، تا چشم فرشته به او افتاد از ته دل فریاد کشید:

من از آدم ها متنفرم .... از دورویی ، دورنگی ، ریا ، از عشقهای دروغین آنها ، از نقش بازی کردن آنها ، از نقابهایی که به چهره می زنند ، آنها خیلی راحت قلب دیگران را می شکنند و خیلی آسان احساسات پاک دیگرا را با سنگدلی تمام زیر پاهایشان له می کنند...........

من از آدم ها ، عشق دروغین و قلبهای سنگیشان متنفرم...........

فریاد می کشید انگار می خواست ، خدا هم بشنود. آنقدر گفت و گفت تا از گریه بی حال شد. معشوقش دنبال قطره ای آب می گشت ؛ اگر آب به فرشته نمی رسید غالب تهی می کرد و می مرد...

اما دریغ از قطره ای آب... خود را به فرشته رساند . روبرویش نشست دستان سرد فرشته که دیگر هیچ اثری از زندگی نداشت در دست گرفت اشک می ریخت و زیر لب می گفت:

او لایق عشق پاک تو و قلب تو نبود...... سر به آسمان بلند کرد ولی خدا.....

معشوق به فرشته نگاه میکرد که بی جان ...

ناگهان یاد اشک چشمانش افتاد . قطره ای از اشکش را در دهان فرشته ریخت . قطره دوم... قطره سومفرشته چشم باز کرد. معشوقش را دید که بالای سر او نشسته و به پهنای صورت اشک میریزد و با همه وجود می خندد !!فرشته همه آنچه بین خودش و خدا گذشت ، از عشق قبلی اش برای معشوقش گفت . همه جاهایی که فرشته به هق هق می افتاد ، معشوقش نیز گریه میکرد.فرشته اشکهای معشوقش را پاک کرد دستهایش را محکم گرفت ، مستقیم به چشمانش نگاه کرد ، هرچند با پرده اشکی که در چشمش جمع شده بود نمی توانست ببیند، ولی پلک نزد ، گفت:

اگر یک روز از من، از عشق فرشته، خسته شدی ودیگر دستهایم گرمایی برایت نداشت ،به خودم بگو...

   " مرا به خدا نسپار ..."

معشوق رویش را برگرداند و با عصبانیت بلند شد و دست فرشته را رها کرد .فرشته با همه عشقی که در دل داشت ، صدایش کرد.

ایستاد ! رو به فرشته کرد و گفت :

" تا تو ، من و عشقم را بخواهی ، دوستت خواهم داشت ."

فرشته خوشحال شد . میخواست همه حرفهایش را به خدا بگوید....مثل شبهای گذشته ، معشوق فرشته ، برایش شعرهای عاشقانه خواند و فرشته پابه پای شعرهایش اشک می ریخت...

بید مجنون از این همه عشق و صفا شاخه هایش را تکان داد و دیوار کاه گلی از باد خواست تا بوی کاه گل تنش را با بوی عشقی که فضای کوچه را پر کرده بود به همه جا برساند ؛                        

تا همه بدانن

                 هنوزهم انسانها با  همه ی  قلبشان  عاشق می  شوند